تبلیغات
... از حضور تا ظهور
... از حضور تا ظهور


بسم ربّ الشهدا و صدیقین...


ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم

یرزقون

 

وگمان مبر آنان که در راه خدا کشته شده اند مردگانی

هستند، بلکه زنده اند و نزد خدا روزی می خورند...


دقیقا 4 سال بود که منتظرش بودم .  4 سال ، روزها رو از

باقی مونده کم میکردم تا برسم به  " روز موعود" ... این

روزهای آخر با اشک با ناله ، با التماس به پیشوازش

میرفتم...


خدا داند که چه خون دلها خوردم . چقدر دستان دعاگویم رو به

آسمان بود تا خان اول و رد کردم. اما خان های بعد...

 

روز مــــــــوعــــــــــــــود رسید!!!

 

                                                         منو صدا نزدن ...

نه تو اصلی ها نه ذخیره ها...

 

اولش مثل همیشه که وقتی حتی تو بدترین شرایط هم باشم به

تظاهر میخندم، پیش دوستام خندیدم. و بعد دور از چشمشون

رفتم پشت قفسه های کتابخونه و آروم آروم اشک ریختم!!!

 

احساس رخوت داشتم، پوچی! بی ارزشی! همش خودمو به

خاطر بی لیاقتیم سرزنش میکردم...


روز اول همش دنبال یه حکمت بودم ! ولی از روز دوم به بعد به

دنبال کاستیهام میگشتم...

                                           به دنبال بی لیاقتیهام!!!


پنجشنبه 28/11/89 رفتم حرم و یه نامه(شکوه نامه)

برای خدا و شهدا نوشتم که اینطور شروع میشد :

 

" لال باد زبانی که بخواهد در برابر تقدیری که پروردگارش برای

او رقم زده قد علم کند و کفر بگوید ولی گمان میکنم کمی درد

دل با معبودم نه مرا از او دور میکند نه او را از من....

پس ..."     خدااااااااااااا....لأی الامور الیک أشکوا...

 

نامه به جایی رسید که درد دلها رفت سمت شهدا و اینکه: من که میدونم شما ها زنده اید من یقین دارم ... ولی...

 

شما که چشم انتظاری منو دیدید

        شما که عشق منو به خودتون دیدید...

            شما که اشک ها و ناله های اینروزای منو دیدید...

                شما که امید واری منو دیدید ، چرا نا امیدم کردید...

                                                                                                                                      چرا پسم زدید؟؟؟ و ...


نامه رو قرار بود بدم " ناموس خدا "(دوست مهربان) ببره طلاییه...

ولی...

 


شنبه 30/11/89 ساعت 11:17 شب بهم زنگ زدن و

گفتن که اسمت واسه راهیان در اومده ... میای یا

نه؟؟؟؟؟

والله زبونم بند اومده بود . اشک مجالی به حرف زدن نمیداد. به

زور یه " آره انشاالله" گفتم و دیگه هر چی گفت نشنیدم...

 

 

همش فکر میکردم : من؟؟؟ راهیان؟؟؟این موقع شب؟؟؟ من که

اسمم حتی تو ذخیره ها هم نبود؟؟؟                  

                

    ازلطف خدا وشهدا شرمنده شدم!!!

 

 

اونشب اشک جور همه چی رو میکشید...اشکهای شور...اشک

هایی که فقط بوی خدا داشت  و رد پای هیچ خلق خدایی توش

نبود!!!

اونشب واژه ها حقیر شده بودند برای بیان احساسم! واژگان ، واج به واج ، اشک شدند و  چشمانم جوهری گشتند برای نگاشتنشان بر روی صفحه صورتم...

 


خدایا میخواهم طلاییه ات ، طلایی ترین لحظه زندگیم باشد...


 

میخواهم به معراج بروم...به معراج خود شناسی! به

معراج خدا شناسی و به اوج اولیای خدا شناسی...


میخواهم دیگر مفلوک افلاک این دنیایی ات نباشم...میخواهم اغیار

برایم " حقیر" و تو

"فقط تو" برایم" کبیر" باشی...


 

خدایا میخواهم فقط کسانی همنشین و هم جوارم باشند

که بوی تو را بدهند که از جنس تو باشند که فاصله مرا با

تو کم کنند.... یارم باش و یاریم کن!!!


______________________________________________________

پ ن 1 : تو بروشوری که روز افتتاحیه راهیان نور بهمون دادن یه مصرع

شعر نوشته بود که همون شد مصرع اول دل نوشته من:

 

"ای که مرا خوانده ای راه نشانم بده"

                              خسته و در مانده ام یار ! پناهم بده

این همه شب اشکها در طلبت ریختم

                                      در ته چاهم  بیا،  زود،  نجاتم  بده!!

ثانیه ها یک به یک همره این خسته اند

                                 تا برسد وصل دوست، عمر! زمانم بده

بار خدای عظیم!!پرگنهم. واقفم

                             نزد خود و یار و دوست ،رب! تو امانم بده

 

    ****

میان پ ن : تمام ابیات فی البداهه بود و من فقط فرصت

داشتم با سرعت بنویسم که فراموش نکنم...پس دوستان

لطفا غلط عروض قافیه ای نگیرند...میدونم پر اشکاله!!!

ولی از نظر معنا برای خودم بی نظیره...اوج انتظارمو

میرسونه...


 

پ ن 2.: انشاالله امشب ساعت 11:30 راهی راهیان

نورم. از همه بزرگواران میخوام که حلالم کنند. سوغات من

برای همه شما دعای خیر است از جانب شهدا...

                                   

                              ***در پناه خدا- التماس دعا***


                                            از حضور تا ظهور ....





نوشته شده در تاریخ یکشنبه 8 اسفند 1389 توسط مهسا
درباره وبلاگ

************************* *************************